Healing Season

Van toxen naar detoxen op Ibiza

Photo by Jared Rice on Unsplash

Zalig zijn de onwetenden.

Ibiza, het eiland dat nog niet zo lang geleden bekend stond als party-paradijs, is tegenwoordig het walhalla voor de zichzelf zoekende. Ik ben hier momenteel, in het milde voorseizoen en op iedere straathoek of bergtop is wel een retreat gaande of zit iemand zich met een trommel helemaal suf te healen. Bij mij boven zit een retreat(ik heb op Ibiza een huis) vanwaar er gechant wordt dat het een lieve lust is, en de gasten zich zo te horen aan het voorportaal van de tweede ayahuasca-sessie bevinden. Je kunt er ook op Holistic Men’s retreat, Magic Mushroom Retreat, Wellness Evolution Retreat, of Couples Connection Retreat a raison van 3500 euro per persoon, inclusief eten en het emmertje om het allemaal weer in uit te kotsen. In de tipi’s kunnen 25 rijke zoekenden. Big business, al dat geheal. Geen wonder dus dat je hier struikelt over voorheen bouwvakkers, barkeepers en clubdanseressen die zich nu sjamaan of priesteres noemen. En nu ook onze eigen Yolanthe Cabau zich in haar zeer persoonlijke realitysoap aan een cacao-ceremonie waagde, zal ook iedere vriendinnengroep die voorheen kwam om een paar nachten door te halen en een kleurrijke jurk op de hippiemarkt te kopen, zich op de rauwe, door kindslaven geworven cacao werpen. Nu ken ik de kracht van cacao niet, evenmin als de kracht van ayahuasca, en de kracht van magic mushroom ken ik uitsluitend als microdosering op een feestje, dus ik kan niet oordelen over de genezende werking ervan, maar met een groep vreemden twaalf uur lang hallucineren en kotsen, is mijn idee van de hel.

Photo by Nicolás Flor on Unsplash

Waar ik wel vaak geheald ben hier, was in de club. Twaalf uur dansen op keiharde beats waarna ik thuiskwam bij het ochtendgloren, met vrienden en soms nog wat vreemden. De zon op te zien komen met een fles cava in de hand, het zwembad induiken en eindeloos lachen. tosti’s bakken en sigaretten roken. Er hoefde niets gevonden te worden, of verwerkt, het was vakantie en op vakantie mocht alles en hoefde niets. Inmiddels is alles dat vakantie voor mij vakantie maakt, levensgevaarlijk. Neem het dagje strand, ooit dé reden om überhaupt naar Spanje of een mediterraan land af te reizen. Iedere zonnestraal die de huid bereikt zonder dat er factor 50 opgesmeerd is, voelt alsof je zelf om kanker vraagt. Zeker als daarbij alcohol gedronken wordt. Elk moment kun je ineen zakken vanwege een hitte-infarct, een zonnesteek, extreme uitdroging en als je het al hebt overleefd, dan mag je de hele nacht wakker liggen over de vraag of je misschien een alcoholist bent, waarom je zo nodig weer een schaal Jamon Iberico moest bestellen, dat je die dag weer niet hebt gesport noch een boek gelezen en of het nagonzen van de Balearic beats betekent dat je een permanente tinnitus hebt opgelopen. Lekker healen naast het soundsystem is niet meer mogelijk, het voelt als onbeschermde seks met de plaatselijke yogaguru.

Nu ik even stilsta bij de angsten en schuldgevoelens die een ooit doodgewone Ibizaweek tegenwoordig met zich mee brengt, snap ik de verlokkingen van het healen wel. Die reis naar binnen is de braafste, veiligste reis die je kunt maken. Het is de aflaat voor al je oude reizen, die je vroeger nog vakantie mocht noemen. De hang naar vergeving, met de ayahuascatrip als de moderne variant voor de biechtstoel. En passant kun je nog even je vader, je moeder of je toxische ex de schuld geven. Boete doen voor je eerdere escapisme en verslavingen door een week lang te huilen en getroost te worden door vreemden. Het is de mens van nu een flinke duit en een week afzien waard om zich beter dan de ander te voelen en dat vervolgens uit te schreeuwen op het kanaal dat uiteindelijk het allerslechtst is voor onze mentale gezondheid: Instagram.