Unfuckable
verscheen in 2019 in de LINDA.
Ik lig nog in bed als de telefoon gaat. Naast me slaapt een man, zijn been kluistert mijn heupen. De man is jong, met een glanzende huid, ronde, volle billen en een weelderige bos donker haar.
Ik neem op. Het is linda. Ze beginnen over het jubileumnummer, waarin ik niet mag ontbreken en dat ze zo’n mooi onderwerp voor me hebben. De man naast me kreunt slaperig.
‘Nou, vertel,’ zeg ik.
‘Hoe is het om niet meer fuckable te zijn?’ Een lange stilte volgt.
Ik kijk naast me. Ik kijk in de spiegel. Ik zie een vrouw die enkele minuten geleden nog fuckable was. En nu wordt mij – door de linda. nota bene – verteld dat mijn tijd voorbij is.
‘Vragen jullie dit ook aan Kluun of Jan Cremer? O nee, natuurlijk niet, want die blijven eeuwig fuckable.’
‘Maar even eerlijk, het is toch iets heel anders om vijftig-plus te zijn als vrouw, en dat de mannen niet meer naar je omkijken, je niet meer nafluiten?’
‘Ik vind het wel meevallen en ik ben het al ruim een jaar. Er is nog niemand walgend van me af gesprongen.’
Ik hang op, en draai me enigszins verontrust om. Straks wordt de man naast me wakker, ziet mij, en rent krijsend mijn huis uit.
‘Wat vind jij eigenlijk, zijn vrouwen vanaf hun vijftigste unfuckable?’ vraag ik aan de man als hij wakker is.
‘Nee joh, beter is er niet.’
Hij trekt me bovenop zich en bekijkt mijn middelbare lichaam. Ik heb geen neptieten, geen sixpack, wel striae en ik vrees een onderkin vanuit zijn hoek bekeken. Zijn piemel maalt er niet om.
‘Hoezo, beter is er niet?’
‘Je weet wat je wilt. En wat je niet wilt. Je schaamt je niet, je wil geen kind van me, of samenwonen, je hebt me niet nodig. We hebben goeie gesprekken. Supertof.’
Wanneer je unfuckable googelt, kom je uit bij tientallen sites waarop gediscussieerd wordt op welke leeftijd vrouwen het ‘fuckablest’ zijn (van achttien tot eenendertig, en dus geen dag ouder dan eenendertig) en waarop het ouder worden van vrouwen steevast wordt aangeduid als tragisch, compleet met paparazzi-foto’s van vrouwelijke wereldsterren met putten, leesbrillen, onderkinnen en blubberbuiken. Na ons eenendertigste zijn we dus eigenlijk al unfuckable en daarna worden we ook nog eens onvruchtbaar. Waar het feitelijk op neerkomt, is dat onze waarde als mens volgens de maatschappij zo ongeveer nul is tegen de tijd dat we de vijftig aantikken.
Om eerlijk te zijn: ik ben nooit méér fuckable geweest dan sinds ik vijftig ben. Ik voel me mooier, sexyer, sterker en zelfverzekerder dan pakweg twintig jaar en tien kilo geleden, toen ik hoge bikinibroeken droeg om mijn buik te verbergen, mijn beha opvulde met kipfilets en mijn dijen teisterde met een anti-celluliteroller. Ik heb meer sjans, meer seks en vooral meer plezier en dus ook meer zin in seks. Hoewel mijn lichaam ouder is – en ongetwijfeld minder fraai – is er minder schaamte. Ik durf mijn lichaam te vieren, mezelf te laten zien en mijn eigen genot net zo belangrijk te vinden als dat van hem. Ik ervaar het ouder worden niet als een tragedie, integendeel, zelden was ik gelukkiger dan nu, bevrijd van zo veel lasten, vragen, verwachtingen en vooroordelen. In plaats van wellustige blikken krijg ik nu respect, er zijn nog maar weinig mannen die mij iets durven te mansplainen, nu pas – nu mijn vruchtbare jaren voorbij zijn – word ik gezien als gelijkwaardig, als vrouw en geen meisje en dat levert me niet minder seks op, maar meer. Maar genoeg nu.
Waarom voel ik de druk mezelf uit te leggen en te bewijzen? Waarom wordt mij deze vraag gesteld? Omdat ik vrouw ben en vijftig. Een man blijft zijn waarde behouden, of ziet deze toenemen als hij ouder wordt. James Bond is de meest sexy man op aarde en wordt steevast gespeeld door acteurs van rond de vijftig. Bloedmooie jonge vrouwen bespringen hem en iedereen vindt dit logisch. Mick Jagger krijgt een baby op zijn zeventigste en daar nemen we allemaal ons petje voor af. Heeft iemand het ooit over hun slappe piemel, hun craquelé hangbillen, hun uitdunnende haardos? Krijgen zij tweets met teksten als: ik zou mijn hond er nog af trappen? Want dat is waar wij vrouwen mee te maken hebben. Onze leeftijd wordt gezien als falen en zwakte. Oud wijf is een scheldwoord, vaak gecombineerd met ‘lelijke, droge doos, met je menopauzale spleet’.
Minstens even erg vind ik de jaarlijkse advieslijsten voor vrouwen van mijn leeftijd, waarmee ons verteld wordt wat we allemaal niet meer mogen. Geen korte rokjes, want aiaiai die knieën. Geen mouwloze truitjes of jurken, want gatver die armen. Beter een colletje, want brrr die kalkoennek. Bikini? Ben je mal, stop dat ouwe vel in een badpak, alsjeblieft. Lang haar? Dat kan echt niet meer op jouw leeftijd. En rode lippenstift al helemaal niet. Nee hoor, blijf jij nou maar lekker binnen voortaan, of in je achtertuin met je spataderen en je dikke kuiten. Weiger je dit alles, dan ben je een Hotter Than My Daughter-type. En voor je het weet komt Gordon je alsnog in een bloemetjesjurk proppen, nadat je haar lekker pittig aubergine is gekleurd en hij op je hoofd een rechthoekige, rode multifocale bril heeft gezet – tot grote ontroering van je man en kind, opgelucht dat ze zijn dat mama nu definitief ge-unfuckabaliseerd is.
Want vrouwen met een seksdrive zijn sowieso eng en vies, maar vrouwen van vijftig met een seksdrive, daar is de duivel in gevaren. Het hoort niet. Het is zielig, pathetisch, narcistisch, ijdel, sneu, aandachtsziek, goor, aanstellerig en hysterisch. Met je theezakjes van tieten. Al deze termen beuken dan ook door mijn hersenpan als ik benaderd word door een jongere man. Ja, mensen, dat gebeurt. Aan de lopende band zelfs. Niet voor niets staan ‘milf’ en ‘mature’ in de top drie van de zoektermen op pornosites. Waar mijn mannelijke leeftijdsgenoten naarstig jagen op minimaal twintig jaar jonger, jagen de twintig jaar jongere mannen op vrouwen die hun moeder hadden kunnen zijn. Niet omdat ze ervan dromen met ons naar het altaar te lopen, zij dromen van seks. Met ons. Waar wij door de media en maatschappij weggezet worden in de unfuckable hoek, zien deze jongere mannen hun kans. Al die vrije, onafhankelijke, seksueel ervaren vrouwen, die er nog fantastisch uitzien en niets anders van ze willen dan hun onuitputtelijke penis.
Maar het is toch best lekker rustig, dat ouder worden? Je niet meer bezig te hoeven houden met mooi, slank, sexy zijn, met de aandacht van mannen? Stoppen met het verven van je haar, het lakken van je nagels, het dragen van torenhoge hakken? Nooit meer naar een café of festival hoeven, lekker met de hond een strandwandeling maken en een pokébowl eten voor de televisie? Geen menstruaties meer, geen acne-uitbraken, geen pil slikken, geen handen meer op je kont, heerlijk in je pyjama met een boek in bed, lelijk in slaap vallen met je leesbril op. Ongezien door de stad lopen, mensen die je met u aanspreken en de deur voor je openhouden. Er zijn dagen dat ik me eraan overgeef, aan het unfuckable zijn, en me erbij neerleg dat ik waarschijnlijk als kluizenares eindig op Ibiza, omringd door honderden achtergelaten huisdieren. Maar dat zijn niet mijn beste dagen en de bijbehorende nachten lig ik wakker, drijvend in mijn eigen klamme zweet. Dat komt door de overgang. Ja hallo, dat weet ik zelf ook wel. Het komt echter ook door de angst. Dat het allemaal voorbij is en dat alles waar ik van hou niet meer mag. Flirten, seks, eten, drinken, dansen, een leren broek dragen, in mijn spijkershort over een festivalterrein dwalen, mijn haar los dragen. Ik ga alleen eindigen. De toekomst die mij nog rest is als een dorre woestijn, waar ik in m’n eentje doorheen ploeg.
Zo zien we ouder wordende vrouwen graag. Teruggetrokken, bescheiden gekleed en tevreden wachtend op de dood. We noemen ze lief en schattig, wijs of lekker gek. Hebben ze een carrière die ze weigeren aan de wilgen te hangen, dan beschimpen we hun leeftijd, hun sekse en hun seks. Maar mannen? Mannen worden mooi oud, grijze slapen zijn sexy, evenals hun inhoud, hun wijsheid, hun ervaring. We verbinden de waarde van de vrouw nog steeds aan haar vruchtbaarheid en uiterlijk en dat maakt dat onze tragedie niet het ouder worden zelf is, maar het verlies van onze sociale status, juist op het moment dat we ons zo krachtig en vrij voelen. Onze enige macht is kennelijk onze fuckability en de prijs die we daarvoor betalen, is het uiteindelijke verlies ervan.
Geen wonder dat we doodsbang vast blijven houden aan al wat ons aan jeugdigheid rest, en we ons, daar waar die ons verlaat, volspuiten, leegzuigen, opvullen en straktrekken. De beste remedie is overigens dat te doen wat mannen doen: blijven neuken tot je erbij neervalt. Niets doet je jonger en meer levend voelen dan een goeie vrijpartij. Bovendien is bewezen dat regelmatig seks hebben – zo’n drie keer per week – je er gemiddeld zeven jaar jonger uit laat zien. Dat blijkt uit onderzoek van de Britse neuropsycholoog David Weeks. Hij concludeerde dat slechts 25 procent van de genetische factoren zorgt voor een jeugdig uiterlijk. De andere 75 procent wordt veroorzaakt door gedrag, waaronder dus seks. Een actief seksleven leidt tot geluk, vermindering van stress en beter slapen. En dan hebben we het nog niet over de endorfines die de hersenen aanmaken, en de bijbehorende lichaamsbeweging die de bloedcirculatie stimuleert, wat weer zorgt voor een sterk hart en een mooie huid. Ook, zegt Weeks, wordt de aanmaak van groeihormonen bevorderd, die ervoor zorgen dat de huid elastisch blijft. Ofwel: A fuck a day keeps Botox away.
Last but not least hebben middelbare vrouwen niet alleen een bevredigender seksleven en betere orgasmes, ze blijken ook seksueel actiever te zijn dan de fuckable-generatie – achttien tot eenendertig jaar –, waarvan ruim de helft worstelt met zin en moeilijk klaarkomen. We mogen dan volgens de norm unfuckable zijn, fucken doen we kennelijk heel veel en tot grote tevredenheid van iedereen. Dus please, laten we ophouden vrouwen van boven de vijfenveertig te beoordelen en af te schrijven op een norm die er allang helemaal niet meer toe doet. Wij zijn fuckable as hell en ook nog eens veel meer dan onze neukbaarheid.
U go, girl!
Amen.